Feeds:
Berichten
Reacties

Bedankt…

Ik denk aan alle reizigers die nu nog onderweg zijn.

Hun trip gaat verder, die van mij stopt in Istanbul.
Een stad met machtige moskeeën en weelderige paleizen, vooral bij nacht ademen ze een feeërieke sfeer uit, zoals nu….
Istanbul heeft gewonnen, ik verlaat haar met een nederige knieling.

Terwijl op de achtergrond jolige blanke meiden zich vergrijpen aan Turkse mannen en ik me zonder weerstand heb laten opslorpen door het decor, komt de slaap me uitnodigend op de schouder tikken.

Ik heb mijn plicht gedaan, ik heb mijn passie gevoed, de vruchten zullen beter smaken.

Ik wil iedereen bedanken die een beetje heeft meegereisd, en vooral Sam, die mijn leegtes meestal wist op te vullen.

Ik laat jullie achter en volg de slaap gedwee mee naar de kamer, want morgen…

ga ik naar huis.

Bedankt

Advertenties

Nog enkele dagen, de tijd raakt op. Een vertrek is altijd een afscheid, maar ook een nieuw begin. We fantaseren over frietjes met mayonaise en cafés vol bier.
Stiekem weet ik dat ik, eens ik met een vol buikje en een frisse pint aan de toog zit, het reizen wel ga missen.

De Arabische landen liggen achter de rug, en we besloten dit af te sluiten met een dagje bakken op het strand van Lattakia.
De zee met het zwarte zand was een eind weg van de stad maar lekker rustig. De golven leken ons uit te wuiven met een veel te sterke golfslag, we durfden er niet in. Dus genoot ik maar van de zalvende zonnestralen die mijn rug- en buikspieren lekker insmeerden.
Er liepen best wat militairen te paraderen, en tientallen kinderen daagden met kirrende schaterlach en open ogen de zee uit om dan telkens weer krijsend weg te rennen.

spelende kinderen

Lees verder »

Cliché

Aleppo, waar de mannen je weer nagapen en de fruitsapjes lekker goedkoop zijn. De stad bruist van de souqs, en de sfeer is hier overzichtelijk en gezellig.
Sam en ik hebben een hele middag door het oude centrum gekuierd, we hadden het al gauw gezien. Hier bedelen ook heel wat meer kinderen dan in de andere steden die we al bezochten.

Aleppo

Toen ik terug naar onze kamer wandelde, kwam ik voorbij de kamer naast ons. De gesluierde en nadien opgemaakte dame van de avond voordien zat er aan een plastieken tafeltje koffie te drinken en zei hallo. Ik glimlachte en riep hallo terug, ging in de deuropening staan en vroeg of ze hier woonde. Lees verder »

ahlan wa sahlan

‘Film eens door het raam…’ zei Sam. Dat doet hij wel meer.
We zaten nog in Damascus en reden met de lokale bus naar Baramke busstation, zodat we daar een andere bus naar Beirut (Libanon) konden nemen.
Ik filmde het landschap.

Plots stond er een man naast ons die op zeer onvriendelijke wijze tegen ons uitvloog. Ik verstond niet goed wat hij zei. Hij zag er wat raar uit, had een oog dat scheel stond en een gedrongen postuur. Sam zei dat ik mijn ticketje moest tonen, maar toen ik dat bovenhaalde brabbelde hij weer heel onvriendelijk. Sam gaf zijn Belgische identiteitskaart af, en ik volgde zijn voorbeeld. Dan wees de man naar mijn camera en gebaarde weer onduidelijk, ik gaf het hem. Hij droeg geen uniform en ik vertrouwde het zaakje niet, dus probeerde ik de passen terug uit zijn handen te trekken maar hij weigerde die terug te geven.
Lees verder »

Klote van da zout…

Mijn dagen aan de Dode Zee hadden een aaneenrijging moeten zijn van heerlijke momenten, maar het spinnenweb waarin ik leef was het slachtoffer van zware innerlijke onweerswolken…
Ik denk dat het was omdat Sam me enkele dagen niet meer weghield bij mezelf dat ik mijn evenwicht verloor.

William nam me mee om te zwemmen aan de zee, en Basma was naar de universiteit. Ik voelde me allerminst op mijn gemak om alleen met een man op het strand te gaan liggen. Hij zocht een afgelegen plek op zodat we geen last zouden hebben van pottenkijkers en staarders, vlakbij een watervalletje.

Ik was onder de indruk van het zout, dat zich overal op de rotsen en stenen had vastgekoekt. Sommige plakken zout hadden zich echt als een laag glazuur op de oppervlakten vastgezogen, terwijl andere stenen bedekt waren met een subtiel laagje en schitterden.

Zout op de rots

Lees verder »

Regen

Niets liever dan als de zon
zou ik jou elke dag
willen zien opkomen
maar het is de regen
die mijn landen vruchtbaar houdt…

Dit tekstje kwam drie maanden voor mijn vertrek plots in me op, ik schreef het meteen neer en kleefde het boven mijn bureau. Elke dag stond ik minstens één keer stil om het te lezen, ook al kende ik het uit mijn hoofd.

Het omschreef zo goed wie ik was, wat ik wilde en hoe ik mijn leven zag.

Lees verder »

De Roos

Wat een luie luie dagen zijn er net voorbijgedreven.

Ik vulde ze met hangen, schrijven, TV kijken en nadenken over het bestaan. Het is heerlijk zo even rust te vinden.
Terwijl ik bij Jamil logeerde, die zelf mega relaxed is en me het gevoel gaf dat zijn huis het mijne was, vond ik even mezelf terug.

Hij bracht Sam en mij enkele dagen geleden naar een hoog punt in de bergen aan de Dode zee, van waaruit je een machtig zicht had op de zonsondergang. Zijn vriend Atalah was erbij, waarmee het meteen klikte op humorniveau (laag dus).

Atalah en Jamil

Atalah en Jamil

Op de weg terug reed Jamil wel 110 daar waar 80 stond aangegeven, en een patrouillepost hield ons tegen.
Lees verder »